Koersbericht

Denemarken
22 juli - Stubbekøbing
           48 mijl - jachthaven
24 juli - Vordingborg
           10 mijl - jachthaven

Barhöft, Duitsland, 21-7-2017

Swinoujscie, Polen

We begrijpen niet wat er in Polen gebeurt. Natuurlijk weten we wel wat we zelf doen in Swinoujscie. We blijven er drie nachten. Plaats genoeg in de jachthaven. Het betalen van havengeld is een tijdrovende bezigheid. Eerst vul je een formulier in, dat wordt overgeschreven in een boek, de kwitantie wordt met de hand uitgeschreven en dan mag je met de bankkaart betalen. Voor de faciliteiten krijg je, heel modern, een pasje, maar dat moet contant worden afgerekend. Naast het havengebouw staat het wisselkantoor. Voor 20 Euro kregen we 76,18 Zloty's. Voor 5 daarvan krijg je 3 kw stroom.

Cees loopt de hele motor nog eens na en draait doppen los om te kijken of er bijgevuld moet worden. Op de fiets verkennen we de stad. De fototentoonstelling op het plein, van de vogels die hier op de 44 eilanden voorkomen, is leuk om te zien. Langs de zee, via de fortenroute, komen we op de vakantieboulevard met zandsculpturen en veel, heel veel, mensen. Om te proberen langs het kanaal te fietsen, belanden we tussen zwervers in erbarmelijke hokjes en voor de poort van 't zoveelste marinegebouw. Het water van het kanaal hebben we niet weer gezien, wel dat uit de lucht. Twee dagen zijn we kletsnat thuisgekomen.

Het weer is te wisselvallig om nog verder de kust van Polen te verkennen en dus gaan we terug naar Rügen. Motorsailend 32 mijl lang: stroom tegen, koers net niet bezeild, knobbelige zee. We zoeken een ankerplek. Daarvoor is een windrichting-verwachting nodig, maar onze telefoon doet helemaal niks meer en de elektronische barometer zegt dat de luchtdruk met meer dan 500 punten is gestegen en dat ie nu een windsterkte verwacht die zijn rekenvermogen te buiten gaat. We proberen de batterijen uit de telefoon te krijgen maar kunnen de achterplaat er niet af krijgen. Cees steekt er een mes tussen. Dat gaat mij te gortig, heb dat ding nog geen jaar. Gebruiksaanwijzing nergens te vinden, dan toch maar met het mes. Het antwoord blijft: geen data!

Dus gaat het ankeren over en maken we vast aan de kade van de visafslag in Freest. De batterijen gaan voor langere tijd uit de twee apparaten en ... het werkt. De telefoon doet weer gewoon en de barometer doet het wel maar heeft wat meer tijd nodig om geschiedenis op te bouwen en zo verwachtingen te kunnen berekenen. Pas als we verbinding, met onze wifi-antenne die buiten op de achterpreekstoel staat, willen maken met het plaatselijke internet, blijkt dat ook hij iets ongrijpbaar's heeft meegekregen. Hij doet het wel, maar de taal dat ie nu spreekt wordt door mijn laptop niet begrepen. Alle reset-pogingen falen. Dat wordt een klus voor onze 'help internet doet het niet'-familiehulptroepen thuis. Tot de nu problematische internetverbinding weer is opgelost, zullen we ons Polen door zijn onbekende radiogolven herinneren.

Swinoujscie, PolenSwinoujscie, Polen
Swinoujscie, Polen

Koersbericht

Polen
15 juli - Swinoujscie
          13 mijl - jachthaven
Duitsland
18 juli - Freest
          32 mijl - kade visafslag
19 juli - Stralsund
          30 mijl - kade
21 juli - Barhöft
          9 mijl - jachthaven

Altwarp, Duitsland, 14-7-2017

Altwarp, Duitsland

Om in Greifswald te komen, moeten we eerst door een brug naar oud Hollands model. We treffen het, hij staat net open. Dan volgt 4 km Dokkumer Ee-achtig vaarwater met zo nu en dan boxen om in aan te leggen. Alle plaatsen waar we in zouden passen zijn al bezet of er hangt een rood bordje op. Zo belanden we aan het eind van 't vaarwater waar de museumhaven is. Je kunt daar langszij afmeren, maar er ligt al iemand of ze zien er niet naar uit dat ze onze 20 ton aankunnen. Dan worden we in het Nederlands geroepen. Op de eigen steigers van de Hanse Boot jachtwerf staat de Nederlandse dealer, hij zegt: “Dit zijn de steigers voor nieuwe boten, maar het is nu weekend, er wordt vandaag en morgen niets afgeleverd.” Het is een 'daalders' plekje. Het is dat de man van West Yachting geen rode loper bij de hand heeft, maar we krijgen wel een vorstelijke trap, om af te stappen, toegeschoven. We zijn erg blij met deze exclusieve plek en beloven dat we reclame voor hem zullen maken. Dus ga je een boot kopen, kijk dan bij West Yachting met vestigingen in Workum en Willemstad. >> link <<

Maandagmorgen, als de 700 man op de werf weer aan het werk zijn, gaan wij er vandoor. Wolgast is het doel maar dat is niet bezeild en zo wordt het Lauterbach. Nog een keer uit de serie 'Beppe vertelt over vroeger' een 'toen en nu' verhaaltje. Toen wij hier in 1991 waren, kwamen er reisbussen vol mensen aan. Die werden overgezet op veerboten en naar het voor de kust liggende eilandje Vilm gebracht. Daar konden ze zich verwonderen over de rijkdom op 't vakantie-eiland van Honecker. Nu is het een Unesco-Biosphärenreservat en mogen er slechts 30 toeristen per dag worden rondgeleid. De stoomtrein Rasender Roland slaan we deze keer over. We hadden geen zin om weer weken in jassen te lopen die naar verbrande steenkolen ruiken.

De bruggen gaan vijf keer per dag open. Niet allemaal om dezelfde tijd, de ene houdt meer rekening met de spits dan de andere en daarom verschuift het tussen de middag en avond soms een uurtje heen en weer. Bij de brug van Wolgast zijn we te laat voor de opening van 12.45 uur; net te lang met een gangetje van 2 mijl doorgezeild. Vlak voor de brug is een jachthaven, kunnen we mooi de boodschappen doen voor de volgende opening van 17.45 uur. Vriendelijke helpende handen pakken onze touwen aan op de kopsteiger. Alles oké tot de havenmeester komt. We mogen alleen af en uitstappen. Ja dat gaan we doen, afstappen om naar de winkel te gaan en opstappen als we terug komen. Nee! De boot mag hier niet 3 uur blijven liggen, zelfs als we willen betalen mag het niet. De vriendelijke handen proberen hun havenbaas om te praten, maar ergens zit er oud zeer tegenover de hele wereld buiten zijn haven. Zo wachten we voor anker, zonder vers brood en beleg, onze brugopening af.

In Wolgast wordt het een rustdag met veel regen. Dan gaan de zeilen weer omhoog en met veel wind in de rug en na het spotten van 10 Zeearenden op en rond de Peenestrom en Stettiner Haff, vergeten de batterijen voor 't fototoestel op te laden, komen we in Ueckermünde aan. Prima ligplaats voor een replica van een Kogge, maar de stad nodigt niet uit tot een extra dag rondkijken. Vandaag zijn we over vlak water tussen tientallen Zwarte Sterns door naar Altwarp, vlak bij de grens met Polen, gezeild. De grenspaal staat ongeveer 1/10 mijl achter onze boot. De Haff-aal is hier de specialiteit en die hebben we ons vanavond, gebakken, goed laten smaken.

Koersbericht

08 juli - Greifswald
           25 mijl - jachthaven
10 juli - Lauterbach
           19 mijl, kade
11 juli - Wolgast
           23 mijl - jachthaven
13 juli - Ueckermünde
           32 mijl - jachthaven
14 juli - Altwarp
           12 mijl - jachthaven

Stralsund, Duitsland, 7-7-2017

Hiddensee, Duitsland

Het heeft een tijdje geduurd, maar we zijn in het gebied rondom Rügen in Oost Duitsland aangekomen. Dit is de derde keer op eigen kiel. In 1995 was dat, op doorreis naar Bornholm, voor drie dagen. Door de dikke mist moesten we twee keer, beppe vertelt uit de tijd dat er nog geen kaartplotters waren, omkeren vanwege het slechte zicht. Maar in 1991, anderhalf jaar na de val van de muur, was het een ware ontdekkingstocht.

Net zoals de vorige keer doen we nu ook als eerste het dorp Vitte op 't eiland Hiddensee aan. Toen bakte de warme bakker net zoveel brood per dag als al die jaren er voor. De paar bezoekende boten in de haven moesten het zonder doen. Nu is er een Edeka supermarkt en is er geen echte bakker meer. Iemand had zijn keukenraam wijd open gezet met tuinbanken er voor en een bordje bij de weg. Het menu bestond uit kip en kip. Tijdens het klaarmaken van onze bestelling, konden we live het proces volgen. Vader pakte een kip van stok, samen met de kinderen werd ie kaal geplukt, dan verdween het dier even uit het zicht en toen was onze kipsnack klaar. Deze week konden we het 'cafetaria' niet terug vinden tussen de vele eetgelegenheden.

Door naar Stralsund. Toen afmeren aan de kade naast verroeste installaties, geen voorzieningen, maar enorm enthousiaste vriendelijke mensen en geen havenmeester die geld kwam innen. Vandaag is er in de jachthaven volop plaats en meren we af aan drijvende steigers. Hebben de havenmeesters het te druk voor een praatje en kost één nacht 23 Euro met nog eens 4 erbij voor de toeristenbelasting. De Marienkirche en het Rathaus zijn nog altijd de grote trekpleisters. Toen was het wel duidelijk dat er veel gerestaureerd moest worden. Vandaag vraagt men dan ook entree voor de kerk en krijgt het Rathaus, helemaal ingepakt door steigers en bouwkleden, zijn zoveelste opknapbeurt. Maar sommige dingen blijven precies hetzelfde. De brug richting Greifswald, waar we morgen door moeten, heeft nog precies dezelfde openingstijden als 26 jaar geleden.

Koersbericht

1 juli - Hæsnæs
         9 mijl, jachthaven
Duitsland
4 juli - Hiddensee, Vitte
         46 mijl, kade
6 juli - Barhöft
         16 mijl, jachthaven
7 juli - Stralsund
         8 mijl, jachthaven

Stubbekøbing, Denemarken, 30-6-2017

Nykobing, Denemarken

Deze week heeft een lagedrukgebied ons in zijn greep. Hij vertikt het om op te schuiven en blijft maar hangen in het grootste deel van Noord Europa met Denemarken zo'n beetje in het centrum. Dat levert wind op van 7 en 8 Beaufort met heel veel regen en daar tussendoor een broeiende zon. Gelukkig hebben we niet zoveel water gekregen als in Berlijn; daar liep een metrostation onder.

Lang op één plek liggen verveelt snel. Als we na drie nachten Nykobing opschuiven naar Guldborg gaat dat alleen op de fok. Het waait een kleine 14 m/sec en ook bij 't afmeren houdt de wind dat vol. Ruimte genoeg aan de buitenkant van de haven. Het is hoger wal. Bij de eerste poging kan ik zo snel niet afstappen of we zijn al weggewaaid. Tweede poging: een Engelsman komt helpen, vangt heel mooi mijn touw op en denkt dat ie 20 ton met windracht 6 van opzij wel eventjes kan vasthouden. Waarom zetten die Denen niet gewoon bolders op hun steigers, hadden we al lang vast gelegen. Derde poging: extra hulp is komen aanlopen en drie keer is tenslotte scheepsrecht. De Engelsman komt nog even vertellen dat zo'n groot schip niet met twee man te varen is, maar daar luisteren we al niet meer naar, we zijn druk bezig met de stootwillen. Door stroom tegen wind deinen we behoorlijk.

Na twee nachten zijn we het zat. In een gaatje van deze depressie, voor de volgende dag voorspellen ze oostenwind kracht 8, zeilen we met alles er op richting Vordingborg. Omdat die haven aan de oostzijde helemaal open is, gaan we door naar Stubbekøbing. De havenmeester komt op zijn fiets aansnellen om ons een plek te wijzen en onze touwen aan te nemen. We liggen goed zo. Tot de wind komt. De schuimkoppen staan er dik op in deze voormalige industriehaven en het damwandprofiel weerkaatst die golven, en nog eens en nog eens …

We gaan uit eten op de wal. Ik ga fietsen in de omgeving. Ik zit met regenjas op de picknickbank naast onze boot. We maken een doornatte lange wandeling. Slapen gaat nog het beste in deze heksenketel. Morgen verwachten we weer een gaatje in dit herfstweer. Gaan we hier naar vier deinende dagen heel snel wegwezen.

Koersbericht

25 juni - Guldborg
            9 mijl, jachthaven
17 juni - Stubbekøbbing
            26 mijl, aan de kade

Nykobing, Denemarken, 23-6-2017

Nykobing, Denemarken

De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn erg slecht en daarom zijn we gisteren meer het binnenland ingevaren naar de kleine haven van Nykobing op het eiland Falster. Ik sta voorop met touwen en stootwillen te klooien. Cees staat aan het roer. Dan schreeuwt ie “Kom hjir!”. Nu weet ik wel dat 44 jaar terug, het is net deze dag onze trouwdag, de verhoudingen tussen man en vrouw anders waren dan tegenwoordig, maar ik had verwacht dat we toch wat met onze tijd waren meegegaan. Aan Cees zijn toon te horen is dit niet het moment om daarover een discussie te beginnen.

Terwijl ik alles laat vallen en naar achteren ren, verdwijnt Cees naar binnen terwijl hij roept “De boegschroef hâldt net wer op!” (de boegschroef wil niet meer stoppen). Ik voltooi zijn ingezette pirouette en begin als een topsporter aan een tweede. Er is volop publiek, net nu start hier straks de Vegvisir Race en de zeilers staan op het terras na te praten over de briefing. Ik krijg geen applaus voor mijn pirouette. En terecht. Het was geen Olympische prestatie. De haven verlatende schepen heb ik van de baan gejaagd en zo nu en dan moest de motor in de vooruit om vrij te blijven van de aan de kade liggende zandzuiger.

Cees komt met een rode kop weer naar buiten. Letterlijk rood, want hij heeft met zijn hoofd onze zware springveermatras en lattenbodem omhoog gehouden om de ergens daaronder verstopte zekering er uit te halen. Maar, en dat is het goede nieuws, de boegschroef werkt niet meer. Terwijl we excuses rondstrooien naar andere schepen, zoeken we een box op. Het terraspubliek komt aanlopen. Zie je direct hoe tactisch wedstrijdzeilers zijn, ze houden zich wijselijk stil over de aparte manier waarop die buitenlander, met een vlag die ze niet kennen, een haven binnenvaart. Pas als wij ons verontschuldigen komen de lachende commentaren los.

Zonder boegschroef willen we niet varen. We moeten onderdelen bestellen. Eén voetschakelaar is stuk en de accuschakelaars, voor stroom op en af de boegschroef te zetten, hebben het van dat lange werken nogal heet gekregen. Gaan we voor de zekerheid ook vervangen. Als we dan toch bezig zijn, komt er direct ook voor de tweede boegschroefvoetschakelaar, goed wordfeudwoord, een nieuwe. Die zal zijn langste tijd nu ook wel gehad hebben. Vermoedelijk zijn we hier nog wel als de double-handed wedstrijdzeilers terugkomen van hun 165 of 235 mijl traject naar de finish hier vlak voor onze neus. Het regent, onweert en waait onstuimig. Voor de mannen op zee minder mooi maar voor ons ideaal 'we blijven liggen om te repareren' weer.